Aku sedang menunggu ketibaannya di KTM Butterworth. Jam sudah menunjukkan jam 10:00 p.m.. Namun, dia masih belum muncul lagi.
Tiba-tiba, handset aku berbunyi.
" Awak dah sampai ke? "
" Dah. Awak kat mana sekarang ni? Dah lama aku tunggu awak. "
" Aku masih kat Taiping lagi. Keretapi delay 2 jam. Sebab tu lambat sampai. "
" Agak pukul berapa baru sampai? "
" Sejam lebih kot... "
" Tak pe la. Aku tunggu. Ok bye. "
" Bye. "
Sejam dah berlalu. Dia masih belum sampai lagi. Aku dah bosan ni. Aku buka phonebook aku.
" Hmmm...aku boring ni. Nak call siapa? Aini? Dia tak balas mesej aku lagi.Dah tidur kot. Amir? Tak mau la. Dia nak main mercun, tak elok la kacau dia. Ana? Aku takut dia masih marah kat aku lagi. Anas? Nombor dia selalu tukar, aku rasa nombor ni tak pakai dah. Diyana? Tak tahu la nak cakap pa...Iwan? Lagi teruk. Satgi kena kutuk baru tahu. Kyryll? Dia tak sihat. Tak payah la kacau dia. Man? Baru lepak dengan dia. May? Dia jenis tidur awal.
" Lambat betul dia ni... "
Secara tidak disedari sudah tiba keretapi tersebut. Aku berjalan menuju ke landasan keretapi. Seorang pemuda berpakaian gelap telah turun dan berjalan menuju ke arah aku. Pakai topi, muka Melayu, rambut belakang panjang ke bahu...itu la dia, orang yang ditunggu-tunggukan...Goh Tuan Leong.
" Oi Leong, awat lama sangat? "
" Ceh, muka macam Ah Sheng," dia menolak kepalaku.
" Ah Sheng tak mai raya ni."
" Awat lama sangat baru nak sampai? "
" Biasa la keretapi delay. "
" Boring gila tunggu awak. "
" Jom la balik. "
Lepas sampai rumah dah pukul 12 lebih, memang dah tak larat tapi kami tak tidur lagi.
" Jo, ada susu tak? "
" Dak, aku ingat awak minum Carlsberg ja? "
" Aku dah lama tak minum Carlsberg. Tak pe la, jom tengok cerita Korea. "
" Cerita pa? "
" 미남이시네요. "
" 'You're Beautiful ' ? Best tak?"
Pastu kami tengok cerita tu sampai pukul 3. Entah mengapa aku teringat Unira....
To be continued...