Dah pukul 12:00 tengahari...namun Leong masih belum bangun lagi. Biasa la tengok cerita Korea sampai lewat malam, tak cukup tidur.
"Oi, dah pukul berapa masih tidur lagi.... "
" Biar kat aku la...aku tak cukup tidur ni... "
" Wei awak dah lupa kah Evonne nak mai petang ni? "
" Aku ingat dia nak buat ulang kaji kat rumah? "
" Tu la...UPSR dah dekat nak mai lagi..."
" Awat Tuan Sheng tak mai? "
" Dia nak jaga rumah. Tuan Hoi nak pi kerja. "
" La...awat tak ambil cuti? "
" Buat pa nak ambil cuti? Dia bukan nak balik raya pun..."
" Dok buat rajin boleh..."
Pastu dia tidur balik, aku kena cuci lantai luar rumah. Penat gila...dah la semalam tidur lewat.
" Haram...masih tidur lagi... "
Petang ni Eve nak mai, awal lagi, baik aku pi mop lantai dulu... "
Lepas mop lantai aku kena lap kipas pula....
" Ish, awak ni....bila baru nak bangun tidur? "
Petang tu Eve baru sampai...
" UPSR dah dekat nak mai lagi ka? "
" Ala...nak pi tengok tok terpaksa la buat pengorbanan sikit. Lagipun saya boleh buat ulang kaji kat sini. Eh, Leong kat mana? "
" Dia masih tidur lagi. "
Tiba-tiba...
" Oi, aku dah bangun la..."
" Baru nak bangun? Dah pukul berapa dah..."
" Biasa la tidur lewat...Malam nanti nak makan pa?"
" Ketam. "
" Ketam lagi??!! Awak ingat sini Pulau Ketam ke apa??!!"
" Ala...bersyukurlah dapat makan..."
Malam tu, aku dengar lagu jiwang, Eve buat ulang kaji, Leong tengok cerita Korea. Semuanya macam biasa.
The Despair of Life
Saturday, November 6, 2010
Sunday, September 12, 2010
What I Did This Raya (Day 1)
Aku sedang menunggu ketibaannya di KTM Butterworth. Jam sudah menunjukkan jam 10:00 p.m.. Namun, dia masih belum muncul lagi.
Tiba-tiba, handset aku berbunyi.
" Awak dah sampai ke? "
" Dah. Awak kat mana sekarang ni? Dah lama aku tunggu awak. "
" Aku masih kat Taiping lagi. Keretapi delay 2 jam. Sebab tu lambat sampai. "
" Agak pukul berapa baru sampai? "
" Sejam lebih kot... "
" Tak pe la. Aku tunggu. Ok bye. "
" Bye. "
Sejam dah berlalu. Dia masih belum sampai lagi. Aku dah bosan ni. Aku buka phonebook aku.
" Hmmm...aku boring ni. Nak call siapa? Aini? Dia tak balas mesej aku lagi.Dah tidur kot. Amir? Tak mau la. Dia nak main mercun, tak elok la kacau dia. Ana? Aku takut dia masih marah kat aku lagi. Anas? Nombor dia selalu tukar, aku rasa nombor ni tak pakai dah. Diyana? Tak tahu la nak cakap pa...Iwan? Lagi teruk. Satgi kena kutuk baru tahu. Kyryll? Dia tak sihat. Tak payah la kacau dia. Man? Baru lepak dengan dia. May? Dia jenis tidur awal.
" Lambat betul dia ni... "
Secara tidak disedari sudah tiba keretapi tersebut. Aku berjalan menuju ke landasan keretapi. Seorang pemuda berpakaian gelap telah turun dan berjalan menuju ke arah aku. Pakai topi, muka Melayu, rambut belakang panjang ke bahu...itu la dia, orang yang ditunggu-tunggukan...Goh Tuan Leong.
" Oi Leong, awat lama sangat? "
" Ceh, muka macam Ah Sheng," dia menolak kepalaku.
" Ah Sheng tak mai raya ni."
" Awat lama sangat baru nak sampai? "
" Biasa la keretapi delay. "
" Boring gila tunggu awak. "
" Jom la balik. "
Lepas sampai rumah dah pukul 12 lebih, memang dah tak larat tapi kami tak tidur lagi.
" Jo, ada susu tak? "
" Dak, aku ingat awak minum Carlsberg ja? "
" Aku dah lama tak minum Carlsberg. Tak pe la, jom tengok cerita Korea. "
" Cerita pa? "
" 미남이시네요. "
" 'You're Beautiful ' ? Best tak?"
Pastu kami tengok cerita tu sampai pukul 3. Entah mengapa aku teringat Unira....
To be continued...
Tiba-tiba, handset aku berbunyi.
" Awak dah sampai ke? "
" Dah. Awak kat mana sekarang ni? Dah lama aku tunggu awak. "
" Aku masih kat Taiping lagi. Keretapi delay 2 jam. Sebab tu lambat sampai. "
" Agak pukul berapa baru sampai? "
" Sejam lebih kot... "
" Tak pe la. Aku tunggu. Ok bye. "
" Bye. "
Sejam dah berlalu. Dia masih belum sampai lagi. Aku dah bosan ni. Aku buka phonebook aku.
" Hmmm...aku boring ni. Nak call siapa? Aini? Dia tak balas mesej aku lagi.Dah tidur kot. Amir? Tak mau la. Dia nak main mercun, tak elok la kacau dia. Ana? Aku takut dia masih marah kat aku lagi. Anas? Nombor dia selalu tukar, aku rasa nombor ni tak pakai dah. Diyana? Tak tahu la nak cakap pa...Iwan? Lagi teruk. Satgi kena kutuk baru tahu. Kyryll? Dia tak sihat. Tak payah la kacau dia. Man? Baru lepak dengan dia. May? Dia jenis tidur awal.
" Lambat betul dia ni... "
Secara tidak disedari sudah tiba keretapi tersebut. Aku berjalan menuju ke landasan keretapi. Seorang pemuda berpakaian gelap telah turun dan berjalan menuju ke arah aku. Pakai topi, muka Melayu, rambut belakang panjang ke bahu...itu la dia, orang yang ditunggu-tunggukan...Goh Tuan Leong.
" Oi Leong, awat lama sangat? "
" Ceh, muka macam Ah Sheng," dia menolak kepalaku.
" Ah Sheng tak mai raya ni."
" Awat lama sangat baru nak sampai? "
" Biasa la keretapi delay. "
" Boring gila tunggu awak. "
" Jom la balik. "
Lepas sampai rumah dah pukul 12 lebih, memang dah tak larat tapi kami tak tidur lagi.
" Jo, ada susu tak? "
" Dak, aku ingat awak minum Carlsberg ja? "
" Aku dah lama tak minum Carlsberg. Tak pe la, jom tengok cerita Korea. "
" Cerita pa? "
" 미남이시네요. "
" 'You're Beautiful ' ? Best tak?"
Pastu kami tengok cerita tu sampai pukul 3. Entah mengapa aku teringat Unira....
To be continued...
Subscribe to:
Comments (Atom)